18. Yola Çıktığımdan Beri

//18. Yola Çıktığımdan Beri

Fotoğraf:Varkala sahili, Dhidam’ın gölgesi, Şubat 2016

Yola çıktığımdan beri yaşadığım arınma ve onca ilham veren deneyim ile farkına vardığım bir şey var: Bu yolun başı sonu yok; hayata yayılan bir süreç bu farkındalık yolu. Yani kişisel yolculuk bir başladı mı önü sonu olmadan gidiyor. İlla tebdil-i mekana da lüzum yok, istersem durayım; yol yine devam ediyor. Hatta ne tezat ki koştuğum zaman yerimde saydığımı, bazen de geri gittiğimi hissediyorum.

Kat ettiğim kilometreler otoban tabelalarından görünmüyor. İçimde kat ettiğim kilometreleri saymaktan söz ediyorum. Yol yapayım diye koştuğum zamanlar düşüyorum en çok. Hırstan geliyor hız arzusu. Bir hedefe koşarmışçasına, daha fazlasını, daha iyisini, dahasını ve dahasını istemek… En çok geri götüren bu.Swami GovindanandaVarkala’daki aşramda “Ne kadar yavaşlarsan o kadar Satvik’leşirsin* ” demişti bir keresinde. Çarkın içinden bakarak duygu trafiğine kapıldığım zamanlarda o sesi duyuyorum.

Ne zaman ki içimi gözlemlemeyi unutup dışa dönsem karışır işler. Ne zaman ki böyle bir karmaşa yaşasam, bir durup düşünürüm. Bu zamanlarda meditasyon, elekten geçirme rolü oynar. Düşüncelerimi mercimekten taş ayıklar gibi didiklerim. Ve ne zaman ki bütün düşünce bulutlarını ayrıştırsam, her şey yeniden sakin ve huzurlu hale gelir. Düzenli devam ettiğim günlük pratikleri sürdürdükçe kendimde kendimi dengede tutan enerjiyi bulurum.

Bu türbülanslar yolda herkesin girdiği türden. İnsanız çünkü. Gün içinde ortalama 60.000 düşünceyi ve 300.000 duygu dalgalanmasını barındıracak kapasitedeyiz. Bundandır ki kendime her gün defalarca hatırlattığım iki şey var:

1. Derin bir nefes alasın ve veresin; gelen geçiyor.2. Düşüncelerini temiz tutasın; düşündüğün şey önünde beliriyor.

Yola çıktığımdan beri farkına vardığım bir şey daha var. Yol üstünde tanıştığım insanların ortak yönü; değişmek niyetindeler. Hepsi de aradığım “gerçeklik” tanımını gösteriyor bana.

“Hizmet et, sev, ver, arın, meditasyon yap, farkında ol.”Swami Sivananda‘dan öğrendiğim bu temelin bir parçasını görüyorum her yoluma çıkanda.

*Satvik – Hinduizm’de iyilik, huzur, saflık, yaratıcılık, denge ve bütünlük kavramlarını simgeleyen felsefi bir değer. Satvik yaşam; düşüncelerin, sözlerin ve eylemlerin birbiriyle uyumlu olmasını simgelerken satvik insan refah doğrultusunda eylemlerini belirleyip disiplinle çalışan; böylece aydınlanma yolunda ilerleyen kişidir.

By | 2016-07-25T10:41:00+00:00 July 25th, 2016|Uncategorized|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment

Enjoyed this article? Please spread the word.

close-link